Eflatunun Kızıllığında

Eflatun rengi bir düş
Etraf karanlık
Dışarısı
Kar, boran, kış
Belki güneş açmıştır
Bir yaz günü kadar aydınlık

Üşüyorum
Bu yalnızlık olmasa
Bu kadar soğuk olmazdı bu oda

Sigara sarmalı
Ağır ağır kalkıyor elim
Önce bir kıvılcım
Sonra sıcaklığı kızıllığın

Havada öylece duruyor
Gölge kadar serin belki
Yüreğe çöken sıkıntı misali
Havada hareketsiz duran
Zamanla koyulaşan
Kapkara bir duman

Eflatun rengi bir düş
Düşünde mutluluk olan
Biri ney üflüyor
Usul
Uzaktan
Kafamda solup gidiyor sesler

Fotoğraflar, insanlar, suretler
Geçmişte kalan
Susan, kaybolan
Eflatun rengi bir düş
Sonra soruyor kendine
Umut kaldı mı sence

İki parmağının arasından düşüyor
Kayıp gidiyor izmarit
Duman koyulaşıyor
Yüreğe çöken sıkıntı misali
Sıcaklığında kızıllığın
Hareler dönüyor
Yükseliyor tavanın ardındaki göğe
Bir pervane sevdasına koşuyor
Kayboluyor iki kanat
Sıcaklığında kızıllığın

Eflatun rengi bir düş
Geçmişte kalan
Unutulan
Yaşanmamış, yaşanamayan
Yaşanamayacak olan
Sevda, umut, hüzün

Vakit artık tamam
Kızıllıkta son bulan
Yüreği sıkıntılı bir adam
Eflatun rengi düşleri olan

Reklamlar
Bu yazı Uncategorized içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Yanıt Bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s